De terugreis vanuit Cancun naar San Francisco ging over Dallas. Gelukkig werd Fioontje op tijd wakker, want Dennis had de wekker of verkeerd ingesteld, of deze was kapot. 5 uur het bed uit, en dan nog haasten ook.
rond 6 uur kwamen we aan op Cancun International airport, en stonden er al rijen voor de incheckbalie. Wat bleek, er was de dag ervoor een vliegtuig van American Airlines uitgevallen, en al die mensen moesten ook nog eens op een vliegtuig. Dus dubbel zoveel mensen inchecken. Dat werd dus kiele kiele.
Na ruim een uur, waren de koffers ingechecked, en was er nog maar 15 minuten om door de security te gaan naar de gate. Gelukkig is de security in Mexico wat minder strikt dan in de VS, dus ook minder wacht rijen. Dus dat vliegtuig werd makkelijk gehaald.
Het werd een goede vlucht naar Dallas, aangezien we 10 minuten eerder aankwamen. Slechts 2 uur en 50 minuten. Maar toen begon het... We hadden slechts 1 uur en 45 minuten om over te stappen, en in de Verenigde Staten is het zo dat je bij aankomst op het eerste vliegveld al door de douane moet. Dit betekend dat je dus eigenlijk meer tijd moet hebben dan 1 uur en 45 minuten.
Tot overmaat van ramp kon ons vliegtuig nog niet naar een gate, doordat er een vliegtuig nog stond met een mechanisch probleem. Dat was dus nog wachten in het vliegtuig. Van de 1 uur en 45 minuten bleef uiteindelijk nog maar 1 uur en 20 minuten over. Dat zou een race tegen de klok worden.
Met een kind een vliegtuig uitkomen is niet makkelijk. Er is een reden dat gezinnen met kleine kinderen als eerste het vliegtuig in mogen. Dus is er ook een reden dat deze vaak blijven zitten tot iedereen het vliegtuig weer verlaten hebben. Dan kan je op je gemak alles bij elkaar zoeken, en inpakken. Dat werd ons dus deze keer niet gegund...
Fiona met Bo-Jools in de draagzak en een tas aan haar schouder, ik met een rol koffertje, een rugtas en een strawler rennend over het vliegveld richting de immegration. Eerst door de paspoort controle.
Dat was op zich zo gepiept, alleen een van de dames wees ons nog steeds naar een lange rij nadat we ons verhaal gedaan hadden dat we haast hadden. Een rij met zeker 6 mensen erin, terwijl in een andere rij slechts 2 mensen stonden. Dus wij gewoon heel brutaal in die rij gaan staan toen ze even niet keek. Het gezin voor ons liet ons ook nog voor gaan, dus dat was op zich snel gepiept. De immegration officer vroeg ook niet zo veel, en het noemen van eBay als werkgever doet het vaak ook nog wel goed.
De tassen kwamen ook snel van de band, dus we konden door de luggage check. Die barriere was snel genomen, dus we waren eigenlijk in no-time klaar om weer in te checken. Dat bleek nog makkelijker dan verwacht, want we hoefden slechts onze kar met tassen bij een band af te geven, want de juiste labels voor SFO zaten er al aan.
Wat reste was nog de security check. Met het laatste deel in de first class hadden we hier ook weer een klein voordeel. De first class lane. Hoewel het niet zo druk was, leverde dit ons ook weer tijdwinst op. We waren door de security check met nog 25 minuten te gaan voor de boarding zou gaan beginnen.
Nu checken welke gate we moesten zijn... D21. We stonden bij D24, dus het bleek nog maar 100 meter te zijn. Met nog 20 minuten op de klok hadden we het gehaald. Ik denk de snelste overstap ooit op Dallas... Paniek voor niets.
In het vliegtuig zaten we op stoel 6, in de first class. Waarom we die stoelen gekregen hadden weet ik ook niet, maar het scheelde wel met een peuter van 1 jaar op schoot. De vlucht zou slechts 3 uur en 50 minuten duren.
Bo-Jools was weer heel sociaal bezig. Iedereen die het vliegtuig binnen kwam en langs ons liep kreeg een persoonlijke begroeting van haar. Het nu al bekende "Eeehhjj" werd constant aangeroepen.
Goed, vliegtuig dicht, en vertrekken maar. Ja, dat dacht je. "Here is your captain speaking..." Dan weet je al genoeg, vertraging...
Wat bleek, er was een storm op komst in San Francisco, en op SFO kon slechts een landingsbaan gebruikt worden voor zowel landen als opstijgen. (waarom heet een landingsbaan zo, als er ook van opgestegen wordt?)
Het vliegtuig werd geparkeerd op de landingsbaan, klaar om op te stijgen zodra de piloot het teken kreeg dat er ruimte zou zijn op SFO. Het zou rond de 45-50 minuten duren. Die 45-50 minuten werden dus doodleuk 2 en een half uur!
Wat waren wij blij dat we deze keer dus first class zaten. Hoewel first class van American Airlines nog niet het allerbeste is, en de vliegtuigen van American Airlines maar ouwe troep zijn, kregen we tenminste wel iets te drinken aangeboden. Overigens pas na een half uur. Fioontje vroeg ook om iets te eten, en de stewardessen gingen nootjes voor ons klaar maken.
Checking on the pilot team, vergeet u de koffie niet mevrouw...
Dat was dan in de first class. In de coach, cattle class, krijg je dus wel wat te drinken, maar helemaal niets te eten. Sommige mensen hebben dan wel fast food meegenomen, veel mensen van de Popeye's, maar heel veel mensen ook niet. En aangezien wij vertrokken waren uit Cancun om 5 uur zonder ontbijt, geen voedsel op de eerste vlucht, en slechts 15 minuten om een sandwich te kopen op Dallas, kwamen die warme nootjes goed terecht. Ik heb dus na de eerste portie dan ook snel om een refill gevraagd 
Na ruim 14 uur reizen kwamen we dan eindelijk thuis, waar Bo-Jools direct moest eten en naar bed. Het was het allemaal waard, aangezien de vakantie zo geweldig was.
Overigens wist Fioontje nog een mooi plaatje te schieten vanuit het vliegtuig van Lake Tahoe:
